ClickCease

Gemeenten zijn sinds 2015 verantwoordelijk voor de inkoop van zorg en ondersteuning. Het sociaal domein is uitgebreid met de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), de Participatiewet en de Jeugdwet. Een deel van deze verantwoordelijkheden zijn overgenomen van de Rijksoverheid. De dienstverlening moest namelijk dichtbij de inwoners georganiseerd worden.

Een passende oplossing

Wmo-consulent Maarten Berkers legt uit dat het uitgangspunt is dat gemeenten samen met inwoners zoeken naar passende hulp. De gemeente voert een keukentafelgesprek om te kijken naar de persoonlijke situatie, de ‘eigen kracht’, van de cliënt. De gemeente bespreekt de mogelijkheden om eventuele beperkingen aan te vullen. De mogelijkheden zijn bijvoorbeeld het inzetten van het eigen netwerk van de cliënt en het aansluiten bij algemene voorzieningen. Vervolgens komt de gemeente met een voorstel voor de zorg of ondersteuning. Het is daarna aan de zorgaanbieder om de betreffende zorg of ondersteuning in te vullen.

Maarten ziet twee belangrijke ontwikkelingen:
  • Gemeenten zien de zorgkosten toenemen. Dit kan leiden tot financiële tekorten. Gemeenten zijn daardoor kritischer op de uitgaven. Zorgaanbieders en gemeenten zijn in discussie over de indexatie van tarieven op basis van uren of resultaat. Dit heeft invloed op de middelen die zorgaanbieders hebben om passende zorg en ondersteuning te bieden. De zorg en ondersteuning staat hierdoor onder druk en wachtlijsten groeien.
  • Gemeenten zijn vooral bezig geweest met implementeren en uitvoeren van hun nieuwe taken. Nu zijn er zorgen over de hoge administratieve lastendruk, het oplopend personeelstekort, omgang met persoonlijke gegevens en de continuïteit van de dienstverlening bij aflopende contracten.

Aanbesteden in sociaal domein

Om taken in het sociaal domein uit te voeren, werken gemeenten samen met zorgaanbieders, welzijnsinstellingen en leveranciers. Deze samenwerking loopt vaak door middel van aanbesteden. De overheid stimuleert met aanbesteden de onderlinge concurrentie tussen partijen, maar tegelijkertijd krijgen alle partijen evenveel kans om de opdracht te winnen. Gemeenten hebben geen verplichting tot aanbesteden. Pianoo, expertisecentrum aanbesteden, schreef een handreiking om hier antwoord op te geven.

Veelvoud van werkwijzen

Gemeenten en zorgorganisaties zoeken vaak nog naar manieren om het inkoopproces vorm te geven. Het gaat nog niet soepel. In het jaarlijkse rapport van de VGN staat bijvoorbeeld dat gehandicaptenorganisaties niet tevreden zijn over de contractering en processen binnen de Wmo en de Jeugdwet. Aanbesteden is een arbeidsintensief proces. Aanbieders zien een veelvoud van werkwijzen bij aanbesteden, contractering, rapportage en verantwoording.

Ingewikkeld proces

De transitie in het sociaal domein vraagt veel van de ambtelijke organisatie. Het is een ingewikkeld proces om als gemeente alleen te moeten doen. Gemeenten zijn daarom vaak in regionaal verband gaan samenwerken. Vervolgens heeft elke regio zelf het wiel uitgevonden. Zorgaanbieders hebben het ook moeilijk. Zorgaanbieders zijn relatief veel tijd en geld kwijt aan contractering via aanbesteden. Denk bijvoorbeeld aan de personeelskosten om procedures te doorlopen en plannen te schrijven.

Wij vinden dat tijd en geld naar de ondersteuning van kwetsbare mensen moet gaan. Daarom volgen wij de ontwikkelingen en spreken wij voortdurend met mensen zoals Maarten. Help ons om aanbesteden in het sociaal domein te vergemakkelijken. Deel jouw ervaringen met aanbesteden in het sociaal domein. 

Over House of Tenders

Met meer dan 10 jaar ervaring zorgen wij bij House of Tenders voor een soepel tenderproces. Wij schrijven snel een EMVI-plan en winnen 60% van de aanbestedingen waaraan wij meedoen. Toch is het niet ons enige doel. Wij willen bijdragen aan de kwaliteit van de dienstverlening van onze klanten.